Perpetua van Carthago: verschil tussen versies
Verwijderde inhoud Toegevoegde inhoud
Geen bewerkingssamenvatting |
|||
(26 tussenliggende versies door dezelfde gebruiker niet weergegeven) | |||
Regel 1:
'''Vivia Perpetua''' (181-203 n.C.) was een martelares die om haar geloof in de Heer Jezus Christus samen met haar dienstmeid Felicitas op 7 maart 203 ter dood
__TOC__
Vibia Perpetua was een jonge vrouw van voorname afkomst, wellicht uit de Noord-Afrikaanse stad Carthago. Haar naam Perpetua betekent 'eeuwig'. Haar vader was een heiden, maar haar moeder en twee broers hadden zich bekeerd tot de Heer Jezus. Perpetua was getrouwd met een man van goede afkomst. Samen hadden zij een kind, dat nog een zuigeling was. Zij en een andere broer van haar waren catechumenen, dat zijn bekeerlingen die onderwezen werden ter voorbereiding op hun doop. [[Bestand:American Army chaplains inspecting the ruins of the Roman arena 8d32416v.jpg|thumb|718x718px|Amerikaanse aalmoezeniers van het leger inspecteren de ruïnes van de Romeinse arena in Carthago (Tunesië, 1943), waar christelijke martelaren aan de wilde dieren werden overgeleverd. Op de muur staan de namen van Perpetua en Felicitas.]]In haar tijd waren er echter christenvervolgingen krachtens de wet van keizer Septimius Severus (leefde 145-211, regeerde 193-211), welke godsdienstpropaganda en bekeringswerk verbood. ▼
== Geschiedenis ==
Op 22-jarige leeftijd werd Perpetua, inmiddels weduwe geworden, gevangen genomen samen met vier anderen: Felicitas, wellicht haar slavin, die hoogzwanger was; een andere slaaf genaamd Revocatus en twee vrije mannen Saturninus en Secundulus. Hun vriend Satyrus voegde zich vrijwillig bij hen in de gevangenis. Van de eerste drie genoemde mannen meent men dat het catechumenen waren; misschien was Satyrus hun leermeester. ▼
[[Bestand:Felicitas en Perpetua (Jacquard Tapestry Collection).jpg|left|thumb|725x725px|Felicitas en Perpetua. Artistieke verbeelding, detail van een wandkleed.]]
▲Vivia (of Vibia) Perpetua was een jonge vrouw van voorname afkomst, wellicht uit de Noord-Afrikaanse stad Carthago. Haar naam Perpetua betekent 'eeuwig'. Haar vader was een heiden, maar haar moeder en twee broers hadden zich bekeerd tot de Heer Jezus. Perpetua was getrouwd met een man van goede afkomst. Samen hadden zij een kind, dat nog een zuigeling was. Zij en een andere broer van haar waren catechumenen, dat zijn bekeerlingen die onderwezen werden ter voorbereiding op hun doop
In haar tijd waren er echter christenvervolgingen krachtens de wet van keizer Septimius Severus (leefde 145-211, regeerde 193-211), welke godsdienstpropaganda en bekeringswerk verbood.
▲Op 22-jarige leeftijd werd Perpetua, inmiddels weduwe geworden, gevangen genomen samen met vier anderen: Felicitas ('gelukkig'), wellicht haar slavin, die hoogzwanger was; een andere slaaf genaamd Revocatus en twee vrije mannen Saturninus en Secundulus. Hun vriend Satyrus voegde zich vrijwillig bij hen in de gevangenis. Van de eerste drie genoemde mannen meent men dat het catechumenen waren; misschien was Satyrus hun leermeester.
Perpetua schreef een verslag van de periode die zij en de andere christenen doorbrachten in de gevangenis van Carthago. Ze beschrijft hoe haar vader haar smeekt het geloof af te zweren om zo haar leven te redden: maar Perpetua en de anderen laten zich niet ompraten. Ze slagen er zelfs in om tijdens hun gevangenschap hun bewaker tot de Heiland te leiden! In de gevangenis schenkt de slavin Felicitas het leven aan een meisje, dat geadopteerd wordt door een vrouw die ook tot de gemeenschap der christenen behoort. Revocatus bezwijkt in de gevangenis.
Regel 13 ⟶ 19:
Perpetua en Felicitas werden begraven in Carthago en op de plaats van het graf werd een basiliek opgericht.
==
Het verslag van Perpetua, getiteld ''Passio sanctarum Perpetuae et Felicitatis'', is bewaard gebleven.
Augustinus van Hippo († 430) wijdde drie preken aan Perpetua en haar mede-martelaren. In de Roomskatholieke Kerk is een feestdag gewijd aan Perpetua en Felicitas: 7 maart, de dag van hun marteldood. Het bijgeloof heeft Perpetua verheven tot patrones van getrouwde vrouwen. Perpetua en Felicitas worden afgebeeld met een stier naast zich. Perpetua in de arena naar de hemel wijzend; Felicitas met een kruis in de hand en een kind op de schoot.
{| class="wikitable" style="float:right; width: 500px; margin-left: 20px;"▼
Over de martelaressen Perpetua en Felicitas schreef J. Klik het volgende gedicht (1924): ▼
▲| '''Gedicht van J. Klik'''
| style="padding: 15px;" |
▲Over de martelaressen Perpetua en Felicitas schreef J. Klik het volgende gedicht:
<blockquote><poem>
Septimus Severus, een heidense keizer
Regel 80 ⟶ 84:
</poem></blockquote>
Bron: J. Klik, ''Lichtbaakjes; berijmde spreekwoorden'' (Helder: 1924), blz. 17-18. De spelling is een beetje gemoderniseerd door Kees Langeveld op 4 juni 2016.
|}
== Meer informatie ==
[[Bestand:American Army chaplains inspecting the ruins of the Roman arena 8d32416v.jpg|thumb|667x667px|Amerikaanse aalmoezeniers van het leger inspecteren de ruïnes van de Romeinse arena in Carthago (Tunesië, 1943), waar christelijke martelaren aan de wilde dieren werden overgeleverd. Op de muur staan de namen van Perpetua en Felicitas.]]Vincent Hunink, Elisabeth van Ketwig Verschuur en Arie Akkermans, ''Eeuwig geluk. De passie van de vroeg-christelijke martelaressen Perpetus en Felicitas & Drie preken van Augustinus''. Meinema, 2004. Pagina's: 88. De tekst van de Passio Perpetuae et Felicitatis is hier opnieuw in het Nederlands vertaald. Verder bevat deze uitgave drie preken van Augustinus, die de kerkleraar heeft gehouden op de feestdag van de martelaressen. Zij zijn voor hem een symbool voor 'eeuwig geluk'. Zie http://www.vincenthunink.nl/perpetua.htm
Jan de Liefde, ''Damaskus en eenige andere verhalen'' (1887), blz. 7v over '[http://www.delpher.nl/nl/boeken/view?identifier=MMUBVU02%3A000006572%3A00023 Perpetua en Felicitas]'.
Regel 93 ⟶ 98:
[https://nl.wikipedia.org/wiki/Perpetua_en_Felicitas Perpetua en Felicitas], Wikipedia.nl. Tekst hiervan is verwerkt op 4 juni 2016.
[[Categorie:Martelaar]]
|